خاطرها

چقدر دوست داشتم یك نفر از من می پرسید چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟چرا لبخندهایت آنقدر تلخ و بیرنگ است؟ اما افسوس كه هیچ كس نبود ...همیشه من بودم و من و تنهایی پر از خاطره ... آری با تو هستم! با تویی كه از كنارم گذشتی و حتی یك بار هم نپرسیدی چرا چشمهایم همیشه بارانی است ...

22بهمن مبارک ...

سلام دوباره میخوام شروع کنم وبلاگ نویسیم با نام خدا...

ای کاش دنیا هم دنده عقب داشت میشد برگشت به دوران کودکی تا از نو بکشیم سرنوشت روزگارمون رو...